Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar

O kişinin başında derin vazgeçilmez iz vardı. Savaşta başına bir şarapnel parçası saplanmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. Adı Kenan’dı. Savaşta ağır yaralar asıt olmuş sığınmacıların tedavi edildiği Danca tesisinde bir zaman tedavi devam ediyordu. Sağ eli sınırlı hareket ediyor, tokalaşırken sol elini kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlunu Rahman’ı okula götürüp getirirken karşılaştım. Bazı günlerde elime birkaç kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Oğlunun okuldan sonra eve götürdüğü malzemeleri başkalarının ihtiyacı amaçlı okulun önüne bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocuğun farklı öyküsü mevcuttu. Bazıları savaşın etkisini şiddetle üzerlerinden atamamış ailelerinden geliyordu. Sürekli çatışıyordu. Günlerimizi “Yapmayın kurtulun!” söylemekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine birinci sınıfa girmişti. Okulda ve aile ortamında zorluklar yaşıyordu.

Okul pedagogu çabalar başarısız kaldı. Okul yöneticileri, gelişmeleri görüşmek amacıyla oğlunun ailesini daveti yapmayı duyurdu.

Bütün aile hepsi birlikte geldiler. Hepsi aynı evde. Aile büyüğü birlikte toplantı salonuna girer girmez, Rahman düştü, “Öğretmen!” söyledi bir adım atarak dedesinin ellerini öpmeye aniden yaptı.

Dışarısı soğukken ben, çift kat. Dede, terlikle geldi. Ceketin içine giymiş gibi beyaz renkli kıyafetini ayak bileklerine kadar uzamış giydi. Annem ve nine başörtülüydü. Okuldaki durumunu anlatmaya başladığımız zaman, Rahman çok rahatsız oldu. Ağlayarak ağlamaya başladı. Çocuk psikolojisi gizli sır anlamaya çalışıyorduk.

Baba, oğlu bazı zamanlar evden uzaklaştığını, güvenlik güçleri tarafından bulundu söyledi Anne ise açıklayarak “Hala gözleriyle haklı olarak yatarken gece altını ıslatıyor!” dedi. Rahman utanç içinde odadan ayrılmak ne yapacağını bilmedi. Konuyu fazla kültürlüce.

Toplantıda ailelerin de destekleriyle oğlunun birkaç psikoloğa yapılmasına karşılık buldu. Eğitim kurumları saatlerinde Rahman’la özel ilgilenme ile koordine görevi bana.

İlerleyen zamanlarda Rahman koro koşarken kapıya vurdu. Bir şey olmadı ama hissi acı duydu, uzun uzun ağladı. Rahman’ı teselli etmek amacıyla kucağını tutarak okul götürdüm. Onun önüne beyaz kağıt bir kalemler yerleştirdim. Bir kitap seçtim, bir kitap aldı okuma görünümü görünmeksizin uzak dan onu sessizce> izlemeğe devam ettim. Rahman, renkli küçük kalemlerle şeyler karalarken beni dikkat etmemiş kendi konuşuyordu. Sonra kağıt getirip önüme koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Oldukça bitkin, uyumak istiyor, okula gitmek. Dostları onu ima ediyor!” dedi. O yıl farklı bir okulda göreve başladım. Rahman’ı gözden kaçırdım.

Yoldayken Nasır’la karşılaştım. Bana fark etti, “Öğretmen!” diyerek elime sıkıca çalıştı. O çocuk sorduğumda, yüzü sinirlendi; bana gizlemedi. Oğul sonraki gelişen çeşitli Suç olaylarına dolaşıp yetkililer kayıtlarına işlenmiş. Ailesinden ayrı tutulup sorunlu yetiskinlerin bakıldığı bir tane koruma yurduna gömülmüş. Bütün çalışmalarımıza karşılık Rahman’ı elinden alınmamış olduk.